پشت پیله تنهایی

به گزارش دنیای راه راه، تهران (پانا) - دایره تنگ می گردد، تنگ تر، یکهو تمام دنیایت می گردد گوشی موبایل و صفحه مانیتور لپ تاپ. خودت هستی و سکوت ممتد و کشدار.

پشت پیله تنهایی

به گزارش ایران، می گویند شکل زندگی عوض شده. با خودت حرف می زنی، خیال می بافی، می خندی. گریه می کنی. صدایی اما در سرت نیست؛ سکوت مطلق. دایره تنگ تنهایی تو را منزوی می نماید، هر روز بیشتر. اوایل مقاومت می کنی، دست و پا می زنی و بعد عادت می کنی به تنهایی خودت، به انزوا. می گویند دارد تمام می شود زندگی کم کم به شکل عادی اش بر می شود... وقت درآمدن از پیله است. باید دایره تنگت را بگذاری و بیرون بیایی، آدم ها را ببینی، صداها را بشنوی، بخندی... اما تو به جزیره ات عادت نموده ای، منزوی شده ای.

محمد یکی از آنهایی است که تنهایی را در دوره کرونا با تمام جسم و جانش احساس کرد. دانشجو بود و ناگهان در یک چشم به هم زدن همه چیز از دست رفت: ترم یک بودم، تازه می خواستم ترم دوم را آغاز کنم که گفتند برگرد شهر خودت. فکر کن از یک خوابگاه شلوغ و کلی سر و صدا و دوست و رفیق بروی کنج اتاقت در شهرستان و بعد همه چیز مجازی شود.

حالم حتی از نام این کلمه به هم می خورد. درست است از همه چیز بدم می آید اما جوری هم به این تنهایی عادت نموده ام که فکر می کنم بیرون آمدن از پیله به این آسانی ها نیست. چطور می توانم دوباره آن همه سر و صدا و جنجال خوابگاه و دانشگاه و اصلاً زندگی را بپذیرم. من الان تنها هستم و به این تنهایی عادت نموده ام.

سارا می گوید: جنس تنهایی این دوره واقعاً با بقیه تنهایی ها فرق داشت، عمیق تر بود. اصلاً چه چیز بالاتر از اینکه در این دوره خیلی هایمان مجبور شدیم در تنهایی سوگواری کنیم. نه اینکه قبلاً هیچ وقت احساس تنهایی ننموده باشیم اما کرونا چیزهایی را از ما گرفت که مجبور شدیم چشم در چشم تنهایی بارمان را به دوش بکشیم. به این شک ندارم که پاندمی حتی معنای تنهایی را هم تغییر داد.

آیدین با آغاز کرونا خانه و زندگی اش را در تهران رها کرد و برای زندگی پیش خانواده اش به شهرستان رفت: من شهرم را عوض کردم الان برایم برگشتن به تهران چالش دارد و اینکه چقدر دوستانم عوض شده اند. حتی فکر می کنم شاید چهره شان را خوب به یاد نیاورم چون دو سال از زمانی که تهران را ترک نموده ام گذشته. اما خودم خیلی در این دوران احساس خلأ عجیبی نکردم. من قبل از کرونا احساس تنهایی داشتم و تنهایی بیشتری را تجربه می کردم و شاید این موضوع درونی من بود و قابل تعمیم نیست. یعنی در دوره ای که ارتباطات بیشتری داشتم بیشتر از الان که ارتباطی ندارم احساس تنهایی می کردم. من فکر می کنم احساس تنهایی بیشتر به شرایط روحی ما بستگی دارد.

مریم خارج از ایران زندگی می نماید ومی گوید: اینجا دو بار قرنطینه شد. قرنطینه اول خیلی همه چیز و تنهایی اش سخت تر بود چون با یک بیماری ناشناخته طرف بودی و آینده مبهم بود. من دور کاری می کردم و یک جوری سرم به کارم گرم بود اما بعضی کار هم نداشتند و تنهایی مطلق را تجربه می کردند. ارتباط ها برای من هم حضوری نبود و کاملاً در خانه احساس فرسودگی می کردم. قرنطینه دوم بهتر بود اما این طور نیست که اثری نداشت. در فرانسه هم آمار کسانی که برای تجربه این تنهایی ها به روانشناس مراجعه می کردند بیشتر شده و برای همین دولت امکانی فراهم کرد که از این به بعد چهار جلسه روانشناسی به وسیله بیمه پرداخت شود درحالی که قبلاً این طور نبود.

هلیا عسکری، پژوهشگر اجتماعی درباره تحلیل این نوع تنهایی در دوران پاندمی می گوید: همه ما در زندگی اشکال مختلف تنهایی را به شکل های مختلف تجربه نموده ایم، مثلاً تنهایی به خاطر مهاجرت. وقتی مهاجرت می کنی شکلی از تنهایی را تجربه می کنی که با اشکال دیگر تنهایی فرق دارد. از خانواده و معروفیت دور می شوی و خودت را در میان آدم هایی می یابی که هیچ موضوع مشترکی با آنها نداری و باید خودت را با آنها وفق دهی. یک نوع دیگر تنهایی از دست دادن همدم است؛ کسی که سال ها با او زندگی نموده ای و با او حرف زده ای.

کسی که خانواده اش را از دست می دهد شکل دیگری از تنهایی را تجربه می نماید و حمایت آنها را از دست می دهد. البته همواره این تنهایی ها منفی نیست؛ مثلاً کسی که ازدواج می نماید و مادر می شود و همه دوستانش همچنان مجردند، شکل دیگری از تنهایی را تجربه می نماید. پس تنهایی اشکال مختلف دارد.

وقتی آدم مثلاً به علت مهاجرت تنهایی را تجربه می نماید سعی می نماید با محیط تازه آشنا شود و خلأهای ناشی از آن تنهایی را پر کند. اگر یکی از نزدیکانش فوت می نماید به دوستانش نزدیک می شود. اما پاندمی نوع تنهایی اش متفاوت بود. روزهای اول همه به اسم یک مریضی قبولش کردیم و سعی کردیم کارهایی را که قبلاً وقت نمی کردیم انجام دهیم بیشتر انجام دهیم، مثلاً بیشتر کتاب بخوانیم، فیلم ببینیم و... چون زمان بیشتری در خانه بودیم سعی می کردیم خلأهای ناشی از معاشرت نکردن را این طوری پر کنیم.

حس تنهایی زمانی بیشتر شد و نمود پیدا کرد که این بیماری ادامه دار شد. خیلی از ما در جزیره خودمان جا ماندیم. حتی اوایل سعی می کردیم ارتباطات مان را حفظ کنیم اما الان گویی هر کس در جزیره خودش زندگی می نماید و بسیاری از ارتباطات اجتماعی از دست رفته. بچه هایی که مدرسه می رفتند گروه های اجتماعی شان را از دست دادند. خیلی ها از گروه های کاری شان جا ماندند؛ جایی که افراد بنشینند، حرف بزنند و درباره کارشان همفکری نمایند. خیلی ها از خانواده دور افتادند و اعضای بعضی خانواده ها در یک شهر و بقیه در شهر دیگری دور از هم به سر بردند. مادربزرگ ها و پدربزرگ ها از نوه هایشان دور شدند.

احساس تنهایی چندان با شبکه های اجتماعی یا اسکایپ و تماس تصویری قابل حل نیست. یواش یواش افراد موجوداتی شدند که در یک چهاردیواری محصور شده اند و باید یک سری کارها را به صورت انفرادی انجام دهند. همه اینها بشدت به حس تنهایی دامن می زند و هیچ چیز جایگزین مناسبی برای پر کردن این احساس تنهایی نیست. چه از این بالاتر که بسیاری عزیزی را در این دوره از دست دادند اما مجبور بودند به تنهایی خاکسپاری نمایند و مرنامی با حضور خویشان و دوستان نداشته باشند یا بسیاری ورشکست شدند یا شغل شان را از دست دادند اما کسی نبود که -دست کم- دلداری شان دهد. گوش شنوایی نبود و هیچ گروه اجتماعی وجود نداشت تا از ما در برابر این همه تنهایی حمایت کند.

او تأکید می نماید: این احساس عمیق تنهایی اوایل کمتر بود و کم کم با وخیم تر شدن اوضاع شرایط بدتر شد. به خاطر اینکه هر کدام از ما در جزیره خودمان ماندیم و تبدیل به آدم هایی تنها و افسرده شدیم. در این دوره همه به نوعی سوگواری را تجربه کردند یا یکی از عزیزان مان را از دست دادیم یا خودمان بیمار شدیم و اتفاقاتی افتاد که ما را غمگین تر کرد. در نتیجه افراد دیگر نمی توانستند یا حوصله وقت گذاشتن برای دیگران را نداشتند و مدام توی خودشان رفتند و تنهاتر شدند.

هیچ کدام مان نمی توانیم منکر آن شویم که تنهایی دوره کرونا با بقیه تنهایی ها متفاوت بود یا فرق دارد. تنهایی بی جایگزین با فشارهای مختلف. اما مجبوریم کم کم از جزیره خارج شویم. پیله تنگ تنهایی کم کم می شکافد.

منبع: خبرگزاری پانا
انتشار: 20 مهر 1400 بروزرسانی: 20 مهر 1400 گردآورنده: donyayerahrah.ir شناسه مطلب: 1548

به "پشت پیله تنهایی" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "پشت پیله تنهایی"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید